قاصدک

چرا از تو نگویم؟! چرا اشکهای تو را نسرایم؟!

وقتی همه دریاها در قلب مهربان تو جریان دارند..چرا من یک قطره ی پر هیاهو نباشم؟!

چه شبها که به یاد تو فانوس دعا را در ایوان تنهایی آویختم..

چه روزها که به یاد تو با درختان پر حوصله ی گردو درد و دل کردم..

آنقدر منتظرت مانده ام که همه پنجره ها مرا می شناسند... .

یکبار آرامتر از خواب درختان به سراغ من بیا..می خواهم با شکوفه های سیب برایت تابلویی بکشم

و با اشکهایم گرد و غبار را از کفشهایت بشویم..می خواهم تمام بغضهایم بر شانه ی تو آب شود...

چرا دلم برایت تنگ نشود؟! چرا دستهای تو را ستایش نکنم؟!

چرا خوشبوترین گلهای دنیا را برای تو نچینم؟! چرا عطر ماه را در شیشه ای نریزم و به تو تقدیم نکنم؟!

دلم برایت تنگ می شود..نه هر شب..بلکه هر روز.. هر لحظه..این را عقربه های ساعت نیز می دانند..

خطوط دفترم نامت را از بر کرده اند..اگر روزی از تو ننویسم دل آبی خودکارم برایت تنگ می شود..

اگر تو نباشی غمهایم را پیش چه کسی ببرم؟!

اگر تو نباشی رنجهایم را با که بگویم؟!

اگر تو نباشی روزهای من به شب نمی رسند و شبهایم در جاده ی تاریک زمان سرگردان می شوند.

اگر تو نباشی آمدن صبح هم لطفی ندارد..

اگر تو نباشی تمام ترانه هایم را در رود خواهم ریخت..

چرا برای تو ننویسم؟! جواب کلمات پر شوری را که می خواهند به دیدار تو بیایند را چه بدهم؟

چرا حرفهایم را پنهان کنم؟!

ای آیینه ی عاطفه های بکر! همیشه و همه جا برای تو خواهم نوشت..

چه در شعله های بی رحم دوزخ و چه در خانه های مهربان بهشت برایت خواهم نوشت!!..

در دلم چيزی هست٬چيزی مثل نور٬مثل عشق٬چيزی که قلبم را به روح عريان زندگی متصل می کند...

می خواستم برايت بگويم که تنهايم و چقدر دلتنگ...می خواستم برايت بگويم که مدتهاست ديگر مالک روحم نيستم...و اگر تا به حال برايت چيزی ننوشته ام٬دروغ است اگر بگويم نتوانسته ام...که می خواستم عاشقانه بنويسم و نمی دانستم چگونه....ترسم از اين بود که از سر وظيفه آنها را بخوانی...ترسم از عادت اهلی شدن بود...از اتفاق گريز...از ثانيه ای که در آن همه چيز از دست می رود.....و می رود!

می ترسم ٬عجيب می ترسم٬از گريستن بی حضور تو ٬از گفتن٬ از شنيدن ٬از نگريستن و حتی از نفس کشيدن بدون حضور تو....از بودنی تهی ٬خالی از همه معانی زندگی...می ترسم از لحظه هايی که بی وجود تو ٬به سال و قرن مبدل می شوند...از پايان های غم انگيز ونفرت بار می ترسم....

اينک برای تو می نويسم ونبودنت نيز مانع اين نوشتن نخواهد شد!برای تو می نويسم وباز می نويسم...از آهسته و صبو رعاشق بودن می نويسم...از اين تمرين هر روزه عشق در پهنه حضور تو...

باران شده ام...تند و بی وقفه و سيل آسا....راستی باران نمی خواهی؟ 

تمام دنيا را که بگردي،چيزی٬کلمه ای را دردناکتر از اين نخواهی يافت که :تمام می شود.....و آنقدر پر شده ام از درد که ديگر اين چشمها طاقت ندارد ...بايد فکری به حال خودم بکنم ٬قبل از اينکه اين سکوت سرد بودنم را به غارت ببرد...

از تمام دنيا يک خاطره٬يک خاطره از يک لبخند٬کافيست که دوباره زندگی را زندگی کنم...می بينی؟ تنها خاطره يک لبخند واين برهان خلفی است بر تمام آن حرفها که تو ميزدی.....

ديگر گله نمی کنم نه از تو ٬نه از بخت بدو نه از آن خدايی که بودن مرا وامدار يک لحظه درخشيدن تو کرد....

می بينی؟بزرگ شده ام...بزرگ ..آنقدر که در پوست خودم نمی گنجم...اما ٬اين بغض لعنتی يکسره در چشمخانه ام مهمان شده و هی بزرگ می شود و مرد اين خفقان نيست دل تنگ کوچکم...

نمی دانم...شايد تمامش يک قمار بود..قماری که من از اول رو بازی کردم و تو می دانستی...و چه ساده به دلم نازيدم وندانستم که وقتی تکخال دلت را بزنند ديگر هيچ چيزی نداری...اما گفته بودم و می دانستی که با تمام دارايی ام بازی می کنم و ازين بابت سخت خرسندم.....حالا ديگر آن معنی از قمار را که تو می خواستی  فهميده ام....بگذار تمام بودنم را ببازم وقتی تو حريف باشی که حالا می فهمم معنی اين حرف مولانا را که :

خنک آن قمار بازی که بباخت هرچه بودش.....بنماند هيچش الا هوس قمار ديگر...

 هوس قمار دوباره دارم ٬حريف اگر باز تو باشی....

حالا خيلی چيز ها را فهميده ام...چيز هايی را که تو هم می دانسته ای و شايد هيچوقت اينطور که من فهميده ام ٬نفهميده باشی...امروز می دانم چه دردی دارد وقتی چشمهات دارد از اشک می سوزد ٬وقتی (دوستت دارم)دارد ديواره های سينه ات را ٬که نه تمام بودنت را به آتش می کشد ٬بخندی و از تاريخ سفر وساعت پرواز بپرسی....وقتی تمام حرفهای عالم در سينه ات جا خوش کرده اند ٬وقتی در سينه ات قيامتی برپاست٬وقتی دلت مثل بچه های لجباز بهانه می گيرد ٬فقط يک سينه می خواهد و ازتمام صداهای عالم يک صدا را می شنود و تو مجبوری بگویی:نه خبری نيست...يا حرفی از جنس سرما خوردگی بزنی که نفهمد چقدر بغض داری٬يا حرفی از جنس آتش بزنی که نفهمد داری می سوزی...وآرام بسوزی تا کسی نفهمد اين اشکها که می آيد باران نيست٬گدازه های آتشفشانی است که دارد سينه ات را منفجر می کند....

پر شده ام ...پر ..آنقدرپر که نهايتی را بر آن تصور نيست...ديگر ستاره ها هم دردی از دلم دوا نميکنند..من مانده ام پشت اين پنجره ها٬رو به شهری که ديگر در آن نيستی و نفسم می گيرد که در آن نفس می کشم و شرمم می آيد از اينکه بی تو نفس می کشم....

و باز نفسم می گيرد ازين نفس کشيدن که دلتنگی شبهای بی تويی را چکنم؟

دلم مي خواهد آرام وبيصدا مثل يك پرنده كوچك كه پرواز مي كند ،يك شب بخوابم و صبح چشمهام را در دورترين گوشه كهكشان باز كنم.......

به همين سادگي....ساده، مثل خودم،مثل عشقي كه دردلم داشتم...مثل نگاه ساده اي كه به آدمها دارم....مثل دلم كه يك صبح وقتي چشمهاش را باز كرد،عاشق شده بود....

نه به دنبال بهانه مي گردم  نه حرفهاي عاشقانه...نه حتي اينبار سعي مي كنم خودم،صبرم و حضور عاشقانه ام را به اشيا تفهيم كنم.

دلم دوري مي خواهد...دلم نبودني هميشگي مي خواهد....دلم نيستي مي خواهد ،نيستي از جمع تمام آدمها...آنها كه دروغ مي گويند،در عشق،در رفتار هاي عاشقانه.....آنها كه سعي مي كنند دروغ بگويند....دروغهاي بزرگوارانه...آنها كه دنيا را با بازارهاي مكاره اي كه درآن" همه چيز" آدمها حراج ميشود تا با آن بشودخوشبختي را تجارت كردد،اشتباه گرفته اند.دلم نيستي مي خواهد...نيستي ناب....

يك چيز ديگر شده ام....معجون بي دل و بي پا....دنيا برايم تنگ شده ...تنگ....از شدت عاشقي در پوست خودم نمي گنجم.....بس كه بي هواي تو مانده ام نيز....

تو از شهر غریب بی نشونی اومدی
تو با اسب سفید مهربونی اومدی
تو از دشتای دور و جاده های پر غبار
برای هم صدایی هم زبونی اومدی
تا از راه میرسی پر از گرد و غبار
تموم انتظار میاد همرات بهار
چه خوبه دیدنت چه خوبه موندنت
چه خوبه پاک کنم غبارو از تنت)2
غریب اشنا دوست دارم بیا
منو همرات ببر به شهر قصه ها
(می شینم می شمرم روزا و لحظه ها)
بگیر دست منو تو اون دستات
(تا برگردی بیای بازم اینجا)
چه خوبه سقفمون یکی باشه با هم
بمونم منتظر تا برگردی پیشم
تو زندونم با تو من ازادم

***

تو از کدوم قصه ای که خواستنت عادته
نبودنت فاجعه بودنت امنیته

تو از کدوم سرزمین تو ازکدوم هوائی
که از قبیله من یه آسمون جدائی

اهل هر جا که باشی قاصد شکفتنی
توی بهت و دغدغه ناجی قلب منی

پاکی آبی و ابر نه خدا یا شبنمی
قد آغوش منی نه زیادی نه کمی

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن

منو با خودت ببر من به رفتن قانعم
خواستنی هر چی که هست تو بخوای من قانعم

ای بوی تو گرفته تن پوش کهنه من
چه خوبه با تو رفتن رفتن همیشه رفتن

چه خوبه مثل سایه همسفر تو بودن
همقدم جاده ها تن به سفر سپردن

چی میشد شعر سفر بیت آخرین نداشت
عمر کوچ من و تو دم واپسین نداشت

آخر شعر سفر آخر عمر منه
لحظه مردن من لحظه رسیدنه

منو با خودت ببر ای تو تکیه گاه من
خوبه مثل تن تو با تو همسفر شدن

منو با خودت ببر من به رفتن قانعم
خواستی هر چی که هست تو بخوای من قانعم

منو با خودت ببر منو با خودت ببر

با نام هست کننده زندگیها

رُستنی ها کم نیست ......... من و تو کم بودیم
خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم
گفتنی ها کم نیست ... من و تو کم گفتیم ....
مثل هذیان دم مرگ ...
از آغاز چنین در هم و برهم گفتیم ..
دیدنی ها کم نیست ... من و تو کم دیدیم ..
بی سبب از پاییز ...
جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم ...
چیدنی ها کم نیست ... من و تو کم چیدیم ..
وقت گل دادن عشق
روی دار قالی ...
بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم ... !
خواندنی ها ... کم نیست ...
من و تو کم خواندیم ...
من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد ..
با دهانی بسته وا ماندیم ...
من و تو کم بودیم ... من و تو .. اما ...........

اما ....
اما منم مثل شما .. خسته شدم .....
بهتره که ... فراموشش کنیم ...........
فراموش که نمیشه .... تمومش کنیم ...
هر چند که هنوز .....
گفتنی ها کم نیست ...
اما خوب ... همه حرفهام که دیگه گفتنی نیست ....